امید اغلب غیرمنطقی بود. اصلاً با عقل جور درنمیآمد. اگر با عقل جور درمیآمد، خوب، به آن میگفتند منطقی. نکتهی دیگر در مورد امید این بود که به تلاش نیاز داشت، من هم عادت نکرده بودم تلاش کنم. در وطن، هیچ چیز به تلاش نیاز نداشت. در وطن این اصل محور بود، آسایش یک موجودیت جامعاً بدون تلاش. با این همه حالا من اینجا بودم. امیدوار.
انسانها - مت هیگ
برچسب:
نویسنده: کیانوش سامانی
برچسب:
نویسنده: کیانوش سامانی
آرزو کردم زخم تازهای داشتم تنها برای اینکه او بتواند از من مراقبت کند.
...
و فکر اینکه او با فاصلهای چنین اندک توانسته از مرگ نجات پیدا کند باعث شد شدت احساساتم را نسبت به او بفهمم.
- «چی شده؟»
نمیتوانستم به او بگویم، پس به جای آن بوسیدمش. بوسیدن کاری است که آدمها وقتی انجام میدهند که کلمات به جایی رسیدهاند که نمیتوانند از آن بگریزند. این جابهجایی به زبان دیگری است.
انسانها - مت هیگ
برچسب:
نویسنده: کیانوش سامانی